drodzy państwo, gotów jestem objąć każdego, gotów jestem podać rękę każdemu na tej ziemi, bo wszyscy ludzie są stworzeni, kurwa mać, do szczęścia. chociaż każdy rozumie je po swojemu, to nie ma w tym nic strasznego i nic godnego potę pienia i sam ostatnie jaja wykręcę każdemu, kto myśli, że jest w tym coś złego. bo tak nas mało i tacy jesteśmy maluczcy w porównaniu z zimną kosmiczną pustką, że w żadnym razie nie możemy pozwolić sobie na luksus wzajemnej nienawiści lub sporów terytorialnych, tym bardziej na tle partyjnym, narodowym albo rasowym. mówię tak, bo mam do tego pełne prawo, albowiem nie dalej jak dzisiaj rano odbyłem pod prysznicem stosunek seksualny z kolorową dziewczyną. nie interesowało mnie jakiej jest narodowości ani tym bardziej do jakiej partii należy, a już na pewno nie obchodziło mnie to, że kolor jej królewskiej skóry jest inny niż mojej. powiem więcej: za sprawą swojego członka zjednoczyłem na kilka niezapomnianych minut odległe kontynenty, kultury, cywilizacje… sprowadziłem je do wspólnego mianownika, to jest, przepraszam za wyrażenie, plemnik. i dlatego nie mogę żywić nienawiści do rosji, ani do rosjan. no ale teraz, kiedy pije skwaśniałe piwo po środku pustkowia ogrodzonego słupami i drutem kolczastym, kiedy wiatr ze wszystkich stron smaga moje mokre włosy, kiedy wszędzie wokół roztacza się azjatycka, przepraszam, euroazjatycka równina, przepraszam kraina, ze swoimi własnymi normami i prawami i kraj ten zdolny jest rozrastać się na zachód wchłaniając maleńkie państewka; ich języki, obyczaje, piwo…wchłaniając również narody wielkie, rujnując ich kaplice i kawiarnie. no to nie mogę tak po prostu, z założonymi rękami patrzeć na to i milczeć jakbym połknął wała. nie tak dawno mój przyjaciel pokazał mi stare pocztówki z blokami miasta, w którym mieszkam. te pocztówki mają z 50 lat, ale ja zawołałem: „chciałbym żyć w tym mieście! gdzie ono jest?! co oni z nim zrobili?! gdzie jest moje prawo do własnego piwa?!” to był kompletny odjazd…

/'gadka' roguc